Announcing 38 Award-Winning Black & White Photographers!
“ Οι υποβολές στα φετινά βραβεία Μαύρο & Λευκό Φωτογραφίας του LensCulture απέδειξαν ότι η μαύρη και λευκή φωτογραφία παραμένει ένα σχετικό, ισχυρό και ζωντανό μέσο έκφρασης το 2023. Έμεινα εξαιρετικά εντυπωσιασμένος από την υψηλή ποιότητα γενικά, την ευρεία ποικιλία θεμάτων και προσεγγίσεων, καθώς και την εκφραστική εμβέλεια που μεταφέρεται σε μαύρο, λευκό και γκρι. ”
picks
There is a sense of mystery within these images that is created both by the scale and the limited context within the landscape. They are full of texture but devoid of color, leaving a great sense of unknown. The images in Caldera by Andrei Bortnikau pique my curiosity. There is certainly an implied narrative within each image as told by the photographer, and for me, it seems that each narrative takes further shape in what the viewer brings to it. The images might evoke a nostalgic memory or tell a new story to each person who encounters them.
In the realm of contemporary art, Jennifer Baron’s Frozen August stands out as a profound exploration of grief, a theme that is both deeply personal and universally resonant. This project gains its importance from its ability to articulate the ineffable aspects of human experience, notably the complex process of mourning. By channeling her bereavement into a visual form, Baron not only navigates her own path through sorrow but also extends a hand to those grappling with their own losses.
The societal value of such work lies in its capacity to foster empathy and communal healing. Art has long been a medium for processing collective grief—public memorials and war photography are testament to this—and Frozen August contributes to this tradition by providing a space for shared emotional experiences. Baron’s choice of combining various media, such as photography and sketches, allows for a multifaceted dialogue between the work and its audience, enabling a cathartic interaction that transcends the limitations of verbal communication.
Baron’s work captures the beauty inherent in the human condition, even at its most vulnerable. The stark contrasts of light and shadow in her images mirror the oscillating states of hope and despair that characterize mourning. The intimacy of the project is further heightened by its autobiographical nature, as it invites viewers into the artist’s inner sanctum, laying bare the scars of her heartache.
Historically, the project echoes the sentimentality and raw emotion found in the early 20th-century pictorialist photography, where the likes of Julia Margaret Cameron and Edward Steichen used soft focus and creative printing techniques to evoke mood and feeling. Like these pioneers, Baron employs abstraction and intimate detail to convey complex emotional states. While the visual style is distinct, her work also resonates with the contemporary candid and intimate narratives found in the photography of Sally Mann and Nan Goldin, who document their private lives to powerful, sometimes controversial effect.
Frozen August is a testament to the enduring power of art to articulate the depths of human emotion, commemorate our losses, and aid us in a journey towards acceptance and peace. The project is an important cultural artifact, not just because of its aesthetic quality but also because it invites us to connect more deeply to our own humanity.
I picked Russell Monk's work as my juror's pick because the images are evocative, mysterious, and surprising. The formality and careful composition in each frame blurs the line between documentary and fine art and makes me think of how many stories and myths are layered into each image.
The photographs of Igor Malijevský give me pause, and makes me stop to look a bit more carefully at how the war in Ukraine is disrupting everyday life for ordinary people in countless ways. It’s not sensational, it’s not shocking, but it’s real. It takes hold of the qualities that only black-and-white can give you, and it presents this view of people who quietly persevere and carry on in the face of adversity. In our age of always-on media, and the immediacy of smartphone reporting, these traditional images break through the clutter and remind us of the continuous, endless sacrifices required to get through day after day in Ukraine.
Serinah Williams’ work is a captivating exercise that seeks to reveals the effects of truth, power and rights. The works raise important questions about the often-silenced histories of communities like Williams’. What histories are lost? What geographies are changed? For me, this series confronts the continued repercussions of the legacies of colonial violences that still prevail and unfold today.
Imagination that springs out of the ordinary and mundane attracts me. In this series The Peak by Jingyu Wu this can be read as a goal. The images explore mankind’s omnipresent challenge to close the gap between man and nature. Aside from my own reading, the formal approach is unassuming, and the black and white images effectively present Jingyu’s ideas and observations about the nature that exists right in front of his eyes.
Form and content are inextricably intertwined in Nicola Ókin Frioli’s powerful photographs of the struggle of indigenous Amazonians in Ecuador to protect their land, water, and way of life from further destruction by extractive industries. Each exquisitely structured composition, each choice of warm or cool black-and-white tonalities, conveys an emotional aspect of the narrative: conflict, curiosity, play, pollution, despair, pride, and tenderness. Frioli’s nuanced telling of this story conveys the complexity of these indigenous cultures, which needed to blend aspects of modernity into their traditional ways of life in order to survive.
“ Απόλαυσα να κοιτάζω τη σειρά των ασπρόμαυρων φωτογραφιών που δημιουργούνται σήμερα. Συνολικά, το επίπεδο των φωτογραφιών που υποβλήθηκαν ήταν υψηλό· παρείχαν στιγμές για να εστιάσουμε, να σταματήσουμε και να σκεφτούμε τις λεπτομέρειες που βλέπουμε να ξετυλίγονται γύρω μας καθημερινά. ”
Η Διεθνής Κριτική Επιτροπή μας
Η Bindi Vora είναι μια διαπλεκόμενη φωτογραφική καλλιτέχνης κενυακής-ινδικής καταγωγής, Συνεργάτιδα Καθηγήτρια στο Κολλέγιο Επικοινωνίας του Λονδίνου και Επιμελήτρια στο Autograph, μια μη κερδοσκοπική φιλανθρωπική οργάνωση τέχνης με έδρα το Λονδίνο που εξερευνά ζητήματα ταυτότητας, αναπαράστασης, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κοινωνικής δικαιοσύνης μέσω της φωτογραφίας. Από τότε που εντάχθηκε στο Autograph, έχει επιμεληθεί τις εκθέσεις Hélène Amouzou: Voyages (2023) Eric Gyamfi: Fixing Shadows – Julius and I (2023), Poulomi Basu: Fireflies (2022), συν-επιμελήθηκε την έκθεση Sasha Huber: You Name It (2022) Care I Contagion I Community – Self & Other (2021-2022); Lola Flash: [sur]passing και Maxine Walker: Untitled (και οι δύο του 2019); δημοσίευσε μια σειρά συνομιλιών καλλιτεχνών με την Sasha Huber, Mónica Alcázar-Duarte, Maryam Wahid, Tobi Alexandra Falade, David Uzochukwu μεταξύ άλλων. Έχει επιμεληθεί ανεξάρτητα την έκθεση Poulomi Basu: Centralia για το Rencontres d’Arles – Louis Roederer Discovery Award (2020); Let’s Go Through This Again (2018); τα γραπτά της έχουν εμφανιστεί σε δημοσιεύσεις της Maryam Wahid Zaibuinnisa (MAC, 2022); Another Country: British Documentary Photography Since 1945 (Thames & Hudson); FOAM και British Journal of Photography, συμμετέχοντας σε δημόσια προγράμματα για το Tate, GRAIN Photo Hub, The Photographers’ Gallery, The Paul Mellon Centre μεταξύ άλλων. Είναι επί του παρόντος καλλιτέχνης-επιμένουσα στα Εθνικά Μουσεία NI (Ulster Museum) στο πλαίσιο του προγράμματος 20/20, που διευθύνεται από το UAL Decolonising Arts Institute.
Η Aya Musa είναι επιμελήτρια στο FOAM, το εξέχον μουσείο φωτογραφίας στην Ολλανδία. Η Musa αναπτύσσει εκθέσεις στο FOAM που παρέχουν μια βαθύτερη και καινοτόμο ερμηνεία της καλλιτεχνικής ταυτότητας του μουσείου. Πριν από αυτό, η Musa ήταν επιμελήτρια και επικεφαλής προγραμματισμού στο Ολλανδικό Φωτογραφικό Μουσείο. Στη δουλειά της, η Musa συνδυάζει κοινωνικές εξελίξεις με νέες μορφές έκθεσης, όπου η φωτογραφία δεν είναι υποδεέστερη του πλαισίου από το οποίο προκύπτει, αλλά ταυτόχρονα δεν χάνει ποτέ από τα μάτια της αυτό το πλαίσιο. Με αυτόν τον τρόπο, δίνει στη φωτογραφία μια σκηνή που υπερβαίνει τα υπάρχοντα κλισέ.
Η Caroline Wall είναι η διευθύντρια της Robert Mann Gallery. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο McGill με πτυχίο στην Ιστορία της Τέχνης και ξεκίνησε την καριέρα της στον κόσμο της τέχνης στην O’Hara Gallery πριν ενταχθεί στην ομάδα της Robert Mann Gallery το 2006. Η Robert Mann Gallery φιλοξενεί αρκετούς ανερχόμενους καλλιτέχνες μαζί με έναν εντυπωσιακό κατάλογο διεθνών αστέρων.
Με την γκαλερί, η Caroline έχει συμμετάσχει σε πολλές εθνικές και διεθνείς εκθέσεις τέχνης και συνεργάζεται με πολλούς σύγχρονους φωτογράφους και κληροδοτήματα οργανώνοντας τόσο ατομικές όσο και επιμελημένες ομαδικές εκθέσεις. Η Caroline είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της AIPAD.
Η Danielle A. Scruggs είναι Φωτογραφική Συντάκτρια στο The Wall Street Journals και ελεύθερη επαγγελματίας φωτογράφος και συγγραφέας που ζει στο Σικάγο, Ιλινόις. Αποφοίτησε από το Howard University με πτυχίο στη δημοσιογραφία και από το Maryland Institute College of Art με Μεταπτυχιακό στην Ψηφιακή Τέχνη. Οι πελάτες της στη φωτογραφία περιλαμβάνουν τους New York Times, AARP, Buzzfeed News, ESPN, Financial Times, και το New Republic. Έχει γράψει για τέχνη, πολιτισμό και κινηματογράφο για το RogerEbert.com, Ebony, Essence, Teen Vogue, Artsy Magazine, και άλλες εκδόσεις. Η Scruggs είναι επίσης η ιδρύτρια και συντάκτρια του Black Women Directors, μιας ψηφιακής βιβλιοθήκης που επισημαίνει το έργο των μαύρων γυναικών και μη δυαδικών σκηνοθετών σε όλη τη Διασπορά.
Η Barbara Tannenbaum έχει οργανώσει πάνω από 100 εκθέσεις κατά τη διάρκεια της τετραετούς καριέρας της ως επιμελήτρια και ακαδημαϊκός. Από το 1985 έως το 2011, ήταν κύρια επιμελήτρια στο Akron Art Museum, όπου αύξησε τη συλλογή φωτογραφιών από 500 σε 2.500 έργα. Έχει συγγράψει πολυάριθμες δημοσιεύσεις, συμπεριλαμβανομένων βιβλίων για τους TR Ericsson, Ralph Eugene Meatyard και φωτογραφικά βιβλία κατά παραγγελία, και έχει δώσει διαλέξεις σε όλη την Αμερική και στον Καναδά, τη Βραζιλία και την Κίνα. Ως Επιμελήτρια Φωτογραφίας στο Cleveland Museum of Art, οι πρόσφατες και μελλοντικές εκθέσεις της Barbara έχουν επικεντρωθεί σε καλλιτέχνες του 19ου και 20ού αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των Raja Deen Dayal, American Pictorialist photographers, Ilse Bing, Lois Conner, Aaron Rothman, Tyler Mitchell, Matt Eich, Barbara Bosworth και Ann Hamilton.
Μετά από έξι χρόνια εμπειρίας στη διαχείριση μουσείων, η Gwen Lee συνέχισε να ακολουθεί την πρώτη της αγάπη για τη φωτογραφία και ίδρυσε το Singapore International Photography Festival (SIPF), το μακροβιότερο φεστιβάλ φωτογραφίας στη Νοτιοανατολική Ασία. Το 2014, η Lee και η ομάδα της δημιούργησαν το DECK, ένα κέντρο τεχνών αφιερωμένο στις φωτογραφικές τέχνες, παρέχοντας προγράμματα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους για την κοινότητα και προγράμματα φιλοξενίας για φωτογράφους. Η Lee έχει επιμεληθεί πάνω από 60 εκθέσεις φωτογραφίας στη Σιγκαπούρη και στο εξωτερικό. Εκτός από πολλά άλλα βραβεία και τιμές, το 2022, η Lee ήταν αποδέκτης του Chevalier, Ordre des Arts et des Lettres που απονεμήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
Ο Jim Casper είναι ο αρχισυντάκτης του LensCulture, ενός από τους κορυφαίους διαδικτυακούς προορισμούς για την ανακάλυψη της σύγχρονης φωτογραφίας από όλο τον κόσμο. Ως ενεργό μέλος στον κόσμο της σύγχρονης φωτογραφίας, ο Casper οργανώνει ετήσιες διεθνείς φωτογραφικές εκδηλώσεις, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο για να συναντήσει φωτογράφους και να αξιολογήσει τα portfolios τους, επιμελείται καλλιτεχνικές εκθέσεις, γράφει για τη φωτογραφία και τον πολιτισμό, δίνει διαλέξεις, διεξάγει εργαστήρια, υπηρετεί ως διεθνής κριτής και υποψήφιος για σημαντικά βραβεία, και είναι σύμβουλος σε οργανισμούς τέχνης και εκπαίδευσης.
